‘Hier kan ik mijn vakgebied echt vormgeven’

Sanne Franck werkt ruim twee jaar als internist-endocrinoloog in ons ziekenhuis. Ze kwam uit een groot academisch centrum en zocht iets anders: een plek waar je elkaar kent, waar je gezien wordt en waar je ruimte krijgt om mee te bouwen. Die plek vond ze in Het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis.

Het contact begon al tijdens haar opleiding. Het ziekenhuis zocht een endocrinoloog en Sanne sprak kort met de vakgroepvoorzitter. Toen haar opleiding bijna was afgerond, nam ze opnieuw contact op. Na twee gesprekken was het rond.

“Die snelle duidelijkheid was voor mij heel waardevol”, vertelt Sanne. “Je staat aan het begin van je loopbaan, in mijn geval met een jong gezin. Het is onzeker als je de arbeidsmarkt op gaat en niet weet waar je terechtkomt. Dan wil je niet half Nederland doorreizen voor gesprekken of een tijdelijke baan.” Het ziekenhuis liet vanaf het eerste moment merken dat ze gewenst was. Een paar maanden na haar start kreeg ze een vast contract, en na anderhalf jaar maakte ze al deel uit van het Medisch Specialistisch Bedrijf (MSB).

Waardering en kleinschaligheid
Wat Sanne zocht, was kleinschaligheid: meer verbinding met collega’s, korte lijnen en het gevoel dat je iets toevoegt. “Toen ik kwam, was er behoefte aan een endocrinoloog. Ik was al snel het aanspreekpunt voor de endocrinologie. Er wordt gebruikgemaakt van je expertise, en dat wordt gewaardeerd.”

De onderlinge band is groot. Specialisten kennen elkaar ook buiten het werk: tijdens een wintersportweek, bij een wandeling tussendoor of bij een etentje na de vakgroepvergadering. “Dat is ook waardevol voor de diensten. Je weet elkaar te vinden.”

Van spreekuur tot Spoedeisende Hulp
Wie internist-endocrinoloog is in ons ziekenhuis, heeft zelden twee dezelfde dagen. De ene dag draait Sanne spreekuur met patiënten met chronische aandoeningen, waarbij ze een band opbouwt en de diepte ingaat. De andere dag superviseert ze op de Spoedeisende Hulp (SEH), ziet ze patiënten op de afdeling of werkt ze als consulent door het hele ziekenhuis. Ook bij inhoudelijk complexe casussen kan ze veel betekenen voor patiënten. Dankzij verschillende samenwerkingsverbanden met academische ziekenhuizen kan ze patiënten met uitdagende endocrinologische aandoeningen zelf behandelen en vervolgen, in overleg met de academie. Zo blijft specialistische zorg dichtbij huis, terwijl Sanne zich inhoudelijk kan blijven verdiepen.

Haar favoriet is de kliniekdienst. Dan loopt ze visite op de Acute Opname Afdeling (AOA) en bespreekt ze samen met alle specialisten de net opgenomen patiënten tijdens de stasessie. Ook overdag superviseert ze patiënten op de Spoedeisende Hulp (SEH), dus niet alleen tijdens de avond- en nachtdiensten. Dat is bijzonder, omdat een internist-endocrinoloog in ons ziekenhuis ook overdag op de SEH aanwezig is. “Zo denk je met elkaar mee en worden patiënten kort en goed besproken. Je komt overal in het ziekenhuis en maakt contact met iedereen.”

Supervisie
Op de SEH werken basisartsen en senior artsen (basisartsen met enkele jaren ervaring), die je als internist volledig superviseert. “Je hoeft niet alles zelf te doen”, zegt Sanne. Ook in de nachtdienst is er een voorwacht. Het idee dat de SEH hier minder uitdagend zou zijn dan bij grotere perifere ziekenhuizen in de Randstad, herkent ze niet. “Het is juist een brede, inhoudelijk interessante praktijk. En op de afdeling heb je de tijd om patiënten goed te zien.”

Diensten in huis: beter dan je denkt
Internisten slapen tijdens de nachtdienst in huis. Dat schrikt soms af, maar Sanne ervaart het anders. “Het is superfijn. Werk en privé zijn goed gescheiden, het wordt goed gecompenseerd en je bent er gewoon. Je weet wat er gebeurt en hebt er meer grip op.”

In de praktijk komt het neer op ongeveer eens in de twee à drie weken een doordeweekse nacht in huis. De weekenddiensten staan daar los van, want week en weekend zijn bij ons gescheiden. Op de dag van de dienst kan Sanne haar kinderen nog naar school brengen en haar poli voorbereiden. De dag erna is ze vrij, omdat ze dan avond en nacht heeft gedraaid. “Dit moet het thuisfront wel kunnen opvangen, maar in principe is het goed gedekt. Ik moest er even aan wennen, maar zag het voordeel meteen.”

Je eigen vakgebied vormgeven
“We zijn een kleine club, en niet alles is voorgekauwd”, zegt Sanne. “Er is niet één vaste manier waarop het altijd gaat. Je krijgt de vrijheid om je eigen vakgebied vorm te geven en kansen te zien om iets verder uit te werken.” Ze werkt aan zorgpaden en is betrokken bij het laboratorium. Waar interesse ligt, is in overleg ruimte voor. Omdat de vakgroep relatief klein is, kun je ook bestuurlijk meedoen.

Dichterbij dan het klinkt
Het ziekenhuis ligt op Goeree-Overflakkee, en dat klinkt voor veel mensen verder weg dan het is. Sanne woont in de Randstad en is deur tot deur in ongeveer veertig minuten op haar werk. “Zeker met de nieuwe Blankenburgtunnel is Dirksland vanuit de regio Rotterdam goed bereikbaar. Dat is nog niet bij iedereen bekend.”

Een baan waar ze blij van wordt
Wat Sanne het meest waardeert, is de combinatie van chronische zorg in de spreekkamer en acute zorg op de Spoedeisende Hulp (SEH). Ze bouwt een band op met patiënten die ze langere tijd begeleidt, maar moet op de SEH juist snel schakelen en handelen. Ook de collega’s met wie ze elke dag samenwerkt, maken haar werk bijzonder. “Ik heb een hele leuke baan.”