Mercedès, restaurantmedewerker

‘In het ziekenhuis draait horeca niet om winst, maar om zorgen voor mensen’

Na vijftien jaar in de horeca maakte Mercedès eind 2025 een overstap van horeca naar het ziekenhuisrestaurant. Sinds december werkt ze in Het Van Weel-Bethesda Ziekenhuis en volgt ze tegelijkertijd de opleiding tot voedingsassistent. Een keuze waar ze geen moment spijt van heeft. “Ik dacht altijd dat ik graag in de zorg wilde werken. Uiteindelijk ben ik daar via de horeca toch terechtgekomen.”

Dat ze bij CuraMare belandde, is eigenlijk te danken aan twee oud-collega’s. “Zij werkten hier inmiddels allebei: de één als voedingsassistent en de ander in het restaurant. Ze zeiden: solliciteer gewoon eens. Ze hadden zelfs al gevraagd of de vacature nog openstond. Binnen vijf dagen was ik aangenomen.”

Van gastvrijheid naar zorg
Hoewel haar werkzaamheden veel overeenkomsten hebben met haar vorige baan, is de insteek totaal anders. “In de reguliere horeca draait het uiteindelijk om omzet, marges en winst. Natuurlijk ben je daar ook gastvrij, maar het doel is anders. Hier draait alles om zorgen voor mensen.”

Dat merkt Mercedès iedere dag. “Veel bezoekers of patiënten zijn slecht ter been. Dan breng je niet alleen een kop koffie, maar loop je ook even mee naar een tafel of help je iemand met zijn dienblad. Dat zijn kleine dingen, maar ze maken echt verschil.”

Juist die persoonlijke aandacht geeft haar voldoening. “Als iemand zegt: ‘Wat bent u vriendelijk’ of je bedankt omdat je net dat beetje extra doet, dan ga ik met een goed gevoel naar huis.”

Meer dan alleen eten en drinken
Naast haar werk in het restaurant volgt Mercedès de opleiding tot voedingsassistent. Binnenkort combineert ze beide functies. “Voeding heeft me altijd geïnteresseerd. Ik wilde die opleiding niet alleen doen voor een diploma, maar omdat ik echt wil begrijpen wat voeding betekent voor patiënten.”

Ze merkt dat veel mensen niet weten hoeveel aandacht er in een ziekenhuis uitgaat naar eten en drinken. “Als mensen aan een ziekenhuis denken, denken ze aan artsen en verpleegkundigen. Maar goede voeding is óók zorg. We maken bijvoorbeeld iedere ochtend zelf verse soep en houden rekening met speciale voedingswensen of extra eiwitten voor patiënten die dat nodig hebben. Er zit veel meer achter dan mensen denken.”

Een praatje kan het verschil maken
Door haar combinatie van werkzaamheden ontmoet Mercedès straks veel verschillende mensen. In het restaurant ziet ze nu al bezoekers, collega’s, patiënten en mensen uit de omgeving. In haar toekomstige rol als voedingsassistent komt daar het contact met patiënten op de kamer bij. “Dat maakt mijn werk zo afwisselend. Sommige patiënten liggen hier een week en krijgen weinig bezoek. Even een praatje maken kan voor iemand echt veel betekenen.”

Ook voor familieleden probeert ze iets extra’s te doen. “Het is mooi dat patiënten, als het kan, samen met hun bezoek beneden kunnen eten. Even uit de ziekenhuiskamer, samen een maaltijd of een kop koffie op het terras. Dat zorgt voor een stukje normaliteit. We stimuleren mensen ook om, als het medisch verantwoord is, uit bed te komen.”

Geen dag hetzelfde
Het contact met mensen vraagt ook om inlevingsvermogen. “Je maakt hier van alles mee. Soms spreek je mensen die verdrietig zijn omdat ze zelf ziek zijn of omdat een naaste in het ziekenhuis ligt. Op andere momenten komt een kersverse vader een jus d’orange halen voor zijn vrouw die net bevallen is. Je moet goed kunnen aanvoelen wat iemand op dat moment nodig heeft.”

Een warm team
Mercedès voelde zich vanaf haar eerste werkdag welkom. “Ik kwam echt in een warm nest terecht. Collega’s zijn vriendelijk, helpen elkaar en denken met je mee. Als je ambities hebt, is daar ook ruimte voor. Mijn opleiding tot voedingsassistent is daar een mooi voorbeeld van. Ze zagen mijn enthousiasme en stimuleerden me om die stap te zetten.”

Dat ze uiteindelijk toch in de zorg terecht is gekomen, voelt voor haar als een mooie cirkel die rond is. “Op de middelbare school wilde ik eigenlijk al de zorg in. Uiteindelijk koos ik toen een andere richting. Nu, jaren later, ben ik er toch terechtgekomen. Blijkbaar was dit altijd al de plek waar ik thuishoorde.”

Gerelateerde verhalen

Alle verhalen