Hoe klein kan iemands wereld zijn? Iets kleins doen maakt iemand al zo blij.

Na een loopbaan van 39 jaar in de zorg, waarin ze begon als voedingsassistent in voormalig verpleeghuis De Samaritaan en later werkte als verzorgende, wist Joke Kamerling één ding zeker: ooit zou ze vrijwilliger worden. “Ik zag hoe leuk hun werk was en hoe waardevol het is om vrijwilligerswerk te doen. Om bewoners te helpen met een kop koffie of iets te eten. Toen dacht ik al: als ik met pensioen ga, wil ik dat ook doen.”

Ze werkte tot haar 70^e door en stopte daarna noodgedwongen door ziekte. Later kwam ze terug op haar vertrouwde werkplek in Nieuw Rijsenburgh, maar dan – zoals ze altijd al dacht en zei – als vrijwilliger. “Dit is ook echt mijn tweede huis,” zegt Joke. “Ik ben met alles hier meegegroeid, heb ook de verhuizing van de Samaritaan naar Nieuw Rijsenburgh meegemaakt, ken inmiddels het hele gebouw en vind het hier nog steeds heerlijk.”

Persoonlijke aandacht voor bewoners
Voor Joke draait vrijwilligerswerk om de kleine, betekenisvolle dingen. Ze zorgt onder andere voor een mevrouw die enig kind is, geen eigen kinderen heeft en waarvan de man is overleden. “Hoe klein kan iemands wereld zijn? Dan kun je iets kleins doen, maar dat maakt iemand al zo blij. Een autorit langs de tulpenvelden, samen naar een modeshow, haar brengen naar de kapper en af en toe samen een kopje koffie drinken: dat zijn de momenten die een verschil maken.”

Via een speciale vrijwilligers-app kan Joke reageren op vragen van het team. Zo helpt ze bij Koningsdag bewoners vanaf hun kamer naar het restaurant beneden te begeleiden of bij andere activiteiten. “Soms kom je mensen tegen die je nog kent van vroeger. Voor hen ben ik dan een bekend gezicht, een aanspreekpunt. Dat vind ik het mooie aan vrijwilligerswerk: een lichtpuntje zijn. Ik neem dan ook de tijd voor iemand – iets dat inmiddels goed lukt als vrijwilliger, maar vroeger als verzorgende moeilijk was vanwege tijdsgebrek.”

Dankbaarheid
Wat Joke misschien nog wel het meest raakt, is de waardering die ze krijgt. “Soms zit ik – samen met één of meerder vrijwilligers – beneden in het restaurant en dan vraagt een bewoner: ‘Breng je me even naar boven?’ Dan zijn ze zó dankbaar dat het kan, dat er tijd voor is. En dat er ruimte is voor een praatje. Dat maakt dit werk echt bijzonder.”

Een aanrader voor anderen
Joke beveelt het vrijwilligerswerk van harte aan. “Ik zeg weleens tegen mensen: ga het gewoon eens proberen.” Zo sprak ze iemand die net gestopt was met werken en die ze regelmatig in het dorp tegenkwam. Tijdens een praatje vertelde Joke enthousiast over haar vrijwilligerswerk, en dat werkte aanstekelijk. “Ze kwam een dagje meelopen en zei daarna: ik heb me meteen aangemeld.”

Ook merkt Joke hoe waardevol haar jarenlange ervaring in het gebouw is. “Vrijwilligers kennen niet altijd alle afdelingen. Ik wel, en andere vrijwilligers soms ook. Dan zeg ik: ik loop met je mee, ik weet waar je moet zijn. Dat gemak, dat maakt het werk alleen maar leuker. Ik zou het echt iedereen aanraden.”