Vrijwilliger Katie brengt kleine lichtpuntjes en wordt daar zelf ook vrolijk van

Drie dagen per week is ze er te vinden: in woonzorglocaties Ebbe en Vloed in Oude-Tonge en Bestenwaerd in Dirksland. Als gastvrouw, luisterend oor en vertrouwd gezicht. Voor Katie van den Doel is vrijwilligerswerk bij CuraMare veel meer dan een bezigheid. “Het wordt niet in geld uitgedrukt,” zegt ze, “maar het is zóveel waard.”

In 2021 werd Katie ziek. Na een lange en heftige periode én na haar herstel, wilde ze weer iets oppakken. Iets doen, onder de mensen zijn. In september 2024 begon ze één dag per week als gastvrouw bij Ebbe en Vloed. Dat bleef niet lang zo. “Het werd al snel twee dagen, en nu ben ik er drie dagen per week: maandag, woensdag en donderdag.”
Die stap bleek niet alleen waardevol voor de bewoners, maar ook voor haarzelf. “In het begin deed ik het echt om weer terug te komen in de maatschappij. Maar dan merk je hoeveel waardering je krijgt. Een glimlach, een hand op je arm… dat doet echt iets met je.”

Kleine momenten, grote betekenis
In Ebbe en Vloed ontvangt Katie bewoners in het restaurant. Op woensdag gaat ze langs de kamers van bewoners die daar eten: een praatje maken, de maaltijd opnemen, even aandacht geven. “Je leert elkaar kennen. Je vraagt hoe het gaat, hoe een uitje was. Het zijn kleine dingen, maar ze betekenen veel. En voor het keukenpersoneel is het ook fijn dat ik aanwezig ben.”

Een vertrouwd gezicht
Voor veel bewoners is Katie allesbehalve een onbekende. Jarenlang werkte ze bij de Albert Heijn in Middelharnis en in Sommelsdijk, en dat zorgt nog steeds voor herkenning. “Mensen kijken me vaak even onderzoekend aan. Ze weten niet meteen waarvan, maar zodra ik de supermarkt noem, valt het kwartje. Dat moment van herkenning breekt meteen het ijs en leidt bijna altijd tot een gezellig praatje.”

Nieuwe ervaringen in Bestenwaerd
Sinds kort is Katie ook actief in Bestenwaerd in Dirksland, op de afdeling kortdurende zorg. Daar helpt ze op maandagochtend bij het ontbijt in de huiskamer. “We beginnen om acht uur. Koffie, thee, iets te eten. En ondertussen een praatje: wat speelt er in de wereld, foto’s laten zien. Gewoon gezellig.” Ook daar merkt ze hoe belangrijk aandacht is. “Mensen vinden het fijn als je er bent en even de tijd neemt.”

Bijzondere momenten
Het vrijwilligerswerk brengt Katie soms op onverwachte en juist daardoor bijzondere momenten. Zo ging ze eens spontaan mee op een uitje naar de Intratuin tijdens de kerstperiode. “Voor ons voelt dat heel gewoon, maar voor bewoners is het echt een belevenis. Koffie met gebak, samen tussen de lichtjes slenteren… het plezier dat ze uitstralen is zó aanstekelijk. Daar krijg je zelf energie van.”
Ook het kerstdiner is elk jaar weer een moment om naar uit te kijken. “Ik ben inmiddels twee keer gevraagd als gastvrouw, en dat voelt echt als een eer. Bewoners komen prachtig aangekleed, soms samen met familie. Er wordt gezongen, er wordt gelachen, iedereen straalt. Het is intensief en je bent moe daarna, maar je wilt het voor geen goud missen.”

Een band die je bijblijft
Soms groeien er onverwacht hechte banden. “Met een bewoonster ben ik eens op mijn vrije dag gaan lunchen. We wilden dat allebei heel graag; met sommige mensen heb je een klik die je met anderen niet hebt. Het werd een bijzonder moment dat me altijd is bijgebleven. Kort na die lunch is ze overleden. Juist daardoor koester ik die herinnering des te meer.”

Meer dan vrijwilligerswerk
Katie merkt dat haar inzet niet alleen de bewoners blij maakt, maar ook het zorgteam verlichting geeft. “Je geeft de medewerkers echt wat lucht. En dat voelt goed.”
Ze krijgt weleens de vraag waarom ze dit allemaal doet zonder ervoor betaald te worden. Haar antwoord komt altijd recht uit het hart: “Het gaat mij niet om geld. Je krijgt er zóveel voor terug: mooie verhalen, oprechte dankbaarheid, het gevoel dat je echt iets kunt betekenen. Je brengt een klein lichtpuntje in iemands dag. Daar word ik zelf ook vrolijk van. Het doet me gewoon goed.”